شب جمعه اول ماه رجب را ليله الرغائب مي گويند. از براي آن عملي از حضرت رسول صلي الله عليه واله وارده شده با فضيلت بسيار. سيد در اقبال و علامه در اجازه بني زهره نقل کرده اند: از جمله فضيلت او آنکه گناهان بسيار به سبب او آمرزده شود و آنکه هر که اين نماز را بگذارد، چون شب اول قبر او شود، حقتعالي بفرستد ثواب اين نماز را بسوي او به نيکوترين صورتي با روي گشاده و درخشان و زيبان فصيح.

پس با وي گويد اي حبيب من بشارت باد ترا که نجات يافتي از هر شدت و سختي. گويد تو کيستي، به خدا سوگند که من روئي بهتر از روي تو نديدم و کلامي شيرين تر از کلام تو نشنيده ام و بوئي بهتر از بوي تو نبوئيدم. گويد من ثواب آن نمازم که در فلان شب از فلان ماه از فلان سال بجاي آوردي.آمدم امشب به نزد تو تا حق ترا ادا کنم و مونس تنهايي تو باشم. وحشت را از تو بردارم و چون در صور دميده شود من سايه بر سر تو خواهم افکند.در عرصه قيامت پس خوشحال باش که خير از تو معدوم نخواهد شد هرگز

و کيفيت آنچنان است که روز پنجشنبه اول آن ماه را روزه ميداري، چون شب جمعه داخل شود ما بين نماز مغرب و عشا دوازده رکعت نماز مي گذاري، هر دو رکعت به يک سلام و در هر رکعت از آن يک مرتبه حمد و سه مرتبه انا انزلناه و دوازده مرتبه قل هو الله احد مي خواني و چون فارغ شدي از نماز،پس به سجده ميروي و هفتاد مرتبه مي گويي سبوح قدوس رب الملائکه و الروح. پس سر از سجده بر مي داري و هفتاد مرتبه مي گويي رب اغفر و ارحم و تجاوز عما تعلم انک انت العلي الاعظم. پس باز به سجده مي روي و هفتاد مرتبه مي گويي سبوح قدوس رب الملائکه و الروح. پس حاجت خود را طلب مي کني که انشاالله برآورده خواهد شد.

بدان نيز که در ماه رجب زيارت حضرت امام رضا (ع) مندوبست و اختصاصي دارد. چنانچه عمره در اين ماه فضيلت دارد و روايت شده که تالي حج است در فضيلت و منقولست که جناب علي ابن حسين (ع) معتمر شده بود در ماه رجب و شبانه روز نماز در نزد کعبه مي گذشت و پيوسته در سجده بود. در شب و روز اين ذکر از آن حضرت شنيده مي شد که در سجده مي گفت : عظم الذنب من عبدک فليحسن العفو من عندک.

گفتم: خدای من، دقایقی بود درزندگانیم که هوس می کردم سر سنگینم را که پر از دغدغه دیروز بود و هراس فردا، برشانه های صبورت بگذارم، آرام برایت بگویم وبگریم... در آن لحظات شانه های تو کجا بود؟

گفت: عزیزتر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی، که در تمام لحظات بودنت بر من تکیه کرده بودی، من آنی خود را از تودریغ نکرده ام که تو اینگونه هستی. من همچون عاشقی که به معشوق خویش می نگرد، باشوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم.

گفتم: پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی، اینگونه زار بگریم؟

گفت: عزیزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره ای است که قبل از آنکه فرود آید عروج می کند، اشکهایت به من رسید و من یکی یکی بر زنگارهای روحت ریختم تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان، چرا که تنها اینگونه می شود تا همیشه شاد بود.

گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی؟

گفت: بارها صدایت کردم، آرام گفتم از این راه نرو که به جایی نمی‌رسی، تو هرگز گوشنکردی و آن سنگ بزرگ، فریاد بلند من بود که: عزیزتر از هر چه هست، از این راه نرو که به ناکجا آباد هم نخواهی رسید.

گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی؟

گفت: روزیت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی، پناهت دادم تاصدایم کنی، چیزی نگفتی، بارها گل برایت فرستادم، کلامی نگفتی، می خواستم برایمبگویی؛ آخر تو بنده من بودی، چاره ای نبود جز نزول درد که تو تنها اینگونه شد که صدایم کردی.

گفتم: پس چرا همان بار اول که صدایت کردم درد را از دلم نراندی؟

گفت : اول بار که گفتی خدا آنچنان به شوق آمدم که حیفم آمد بار دگر صدای تو را نشنوم، توباز گفتی خدا و من مشتاق تر برای شنیدن خدایی دیگر، من اگر می دانستم تو بعد ازعلاج درد هم بر خدا گفتن اصرار می کنی، همان بار اول شفایت می دادم.

گفتم: مهربانترین خدا، دوست دارمت.

مردی با خدا زمزمه کرد: خدایا با من حرف بزن...

یک سار شروع به خواندن کرد.

اما مرد نشنید.

فریاد برآورد: خدایا با من حرف بزن...

آذرخش در آسمان غرید.

اما من گوش نکرد.

مرد به اطراف خود نگاه کرد و گفت: خدا بگذار تو را ببینم...

ستاره ای درخشید.

اما مرد ندید.

مرد فریاد کشید: یک معجزه به من نشان بده...

نوزادی متولد شد.

اما مرد توجهی نکرد.

پس مرد در نهایت یأس فریاد زد: خدایا لمس کن و بگذار بدانم که اینجا حضور داری...

در همین زمان خداوند پایین آمد و مرد را لمس کرد.

اما مرد پروانه را با دستش پراند و به راهش ادامه داد ...

یا صاحب الزمان ! داستان یوسف را گفتن وشنیدن به بهانه ی توست .

شرمنده ایم .

می دانیم گناهان ما همان چاه غیبت توست .

می دانیم كوتاهیها ، نادانیها و سستیهای ما ، ستمهایی است كه در حق تو كرده ایم .

یعقوب به پسران گفت : به جستجوی یوسف برخیزید ،

و ما با روسیاهی و شرمندگی ، آمده ایم تا از تو نشانی بگیریم .

به ما گفته اند اگر به جستجوی تو برخیزیم ، نشانی از تو می یابیم .

اما ای فرزند احمد ! آیا راهی به سوی تو هست تا به دیدارت آییم .

اگر بگویند برای یافتن تو باید بیابانها را در نوردیم ، در می نوردیم .

اگر بگویند برای دیدار تو باید سر به كوه و صحرا گذاریم ، می گذاریم .

ای یوسف زهرا !

خاندان یعقوب پریشان و گرفتار بودند ،

ما و خاندانمان نیز گرفتاریم ،

روی پریشان ما را بنگر . چهره زردمان را ببین .

به ما ترحم كن كه بیچاره ایم و مضطر

ای عزیزِ مصرِ وجود !

سراسر جهان را تیره روزی فرا گرفته است .

نیازمندیم ! محتاجیم و در عین حال گناهكار

از ما بگذر و پیمانه جانمان را از محبت پر كن .

یابن الحسن !

برادران یوسف وقتی به نزد او آمدند كالایی – هر چند اندك – آورده بودند ،

سفارش نامه ای هم از یعقوب داشتند .

اما ...

ای آقا ! ای كریم ! ای سرور !

ما درماندگان ، دستمان خالی و رویمان سیاه است .

آن كالای اندك را هم نداریم .

اما... نه ،

كالایی هر چند ناقابل و كم بها آورده ایم .

دل شكسته داریم

و مقدورمان هم سری است كه در پایت افكنیم .

ناامیدیم و به امید آمده ایم .

افسرده ایم و چشم به لطف و احسان تو دوخته ایم .

سفارش نامه ای هم داریم .

پهلوی شكسته مادر مظلومه ات زهرا را به شفاعت آورده ایم .

یا صاحب الزمان !

به یقین ، تو از یوسف مهربانتری .

تو از یوسف بخشنده تری .

به فریادمان برس ، درمانده ایم .

ای یوسف گم گشته ! و ای گم گشته ی یعقوب !

یعقوب وار ، چه شبها و روزها كه در فراق تو آرام و قرار نداریم .

در دوران پر درد هجران ، اشك می ریزیم و می گوییم :

تا به كی حیران و سرگردان تو باشیم .

تا به كی رخ نادیده ترا وصف كنیم .

با چه زبانی و چه بیانی از اوصاف تو بگوییم و چگونه با تو نجوا كنیم .

سخت است بر ما ، كه از دوری تو ، روز و شب اشك بریزیم .

سخت است بر ما ، كه مردم نادان تر واگذارند .

سخت است بر ما ، كه دوستان ، یاد ترا كوچك شمارند .

یا بقّیةالله !

خسته ایم و افسرده ،

نالانیم و پژمرده ،

گریه امانمان را بریده است .

غم دوری ، دیوانه مان كرده است .

اما نمی دانیم چه شیرینی و حلاوتی در این درد و دوری است كه می گوییم :

كجاست آن كه از غم هجران تو ناشكیبایی كند .

تا من نیز در بی قراری ، یاریش دهم

كجاست آن چشم گریانی كه از دوری تو اشك بریزد ؟

تا من او را در گریه یاری دهم

مولای من ! دیدگانمان از فراق تو بی فروغ گشته اند .

و می دانیم پیراهن یوسف ، یادگار ابراهیم ، نزد توست .

و ای كاش نسیمی از كوی تو ،

بوی آن پیراهن را به مشام جان ما برساند .

و ای كاش پیكی ، پیراهن ترا به ارمغان بیاورد

تا نور دیدگانمان گردد .

ای كاش پیش از مردن ، یك بار ترا به یك نگاه ببینیم .

درازی دوران غیبت ، فروغ از چشمانمان برده است

كی می شود شب و روز ترا ببینیم و چشمانمان به دیدار تو روشن گردد ؟

شكست و سرافكندگی ، خوار و بی مقدارمان كرده است .

كی می شود ترا ببینیم كه پرچم پیروزی را برافراشته ای ؟

و ببینیم طعم تلخ شكست و سرافكندگی را به دشمن چشانده ای .

كی می شود كه ببینیم یاغیان و منكران حق را نابود كرده ای ؟

و ببینیم پشت سركشان را شكسته ای .

كی می شود كه ببینیم ریشه ستمگران را بركنده ای ؟

و اگر آن روز فرا رسد ...

و ما شاهد آن باشیم ،

شكرگزار و سپاسگو نجوا می كنیم :

الحمدلله رب العالمین .

«آره، همين جوري خوبه، اين كارو انجام ميدم بعدش هم توبه مي‌كنم، اصلا توبه رو گذاشتن برا چي؟ مگه خدا خودش نگفته كه من همه  گناها رو مي‌بخشم، مگه نگفته؟ گفته يا نگفته؟ خب منم گناه مي‌كنم بعدش توبه مي‌كنم، استغفار مي‌كنم، آره خوبه ديگه، همين خوبه، از اين راه حل بهتر؟ ...  ايول به خودم!»

□

گاه خداوند فردي را مي‌بيند كه قصد انجام گناهي (كبيره يا صغيره) را دارد، پس مي‌گويد: هر آنچه مي‌خواهي انجام ده، اما بدان كه پس از اين تو را هرگز نخواهم بخشيد، هرگز: «انـي لا اغفـر لك ابـدا.»  (امام صادق عليه‌السلام)

□

«عمر سعد» در خانه‌اش را بست و به طرف كاخ «عبيدالله بن زياد» به راه افتاد. وجدانش آزارش می‌داد اما او همچنان خودش را آرام مي‌كرد كه: « گفتم كه توبه خواهم كرد، چه مي گويي باز؟ مگر از شب تا پگاه در انديشه نبودم؟ خب توبه خواهم كرد ... .»

□

اني لا اغفر لك ابدا ... هرگز نخواهم بخشيد.