دوست دارم یک شب جمعه

صبح گردد

به رسم خوش عهدی

ناگهان بشنوم ز سمت حجاز

نغمه دلخوش

                                انا المهدی

من آن کوچه گرد شب انتظارم

که جز دیدنت آرزویی ندارم

به لب دارم از عشق زمزمه

ندارم دگر طاقت دوری

مرا می کشد تاب مهجوری

خدایا از این غم چاره کنم

آقا جان 

کی میایی 

روزی تو خواهی آمد از کو چه های باران

تا از دلم بشویی غمهای روزگاران

آری روزی تو خواهی آمد و خدا کند آن روز باشم و ۀمدنت را نظاره گر

باشم و دیدگانم را فرش زیر پایت کنم

خدایا

خدا جون صدامو می شنوی؟ آره می دونم که می شنوی

می دونم که تموم حرفام رو می دونم می دونم که همه

کارامو می بینی می دونم که گناهامو می پوشونی حتی

از فرشته هات می دونم که گناهکارم همه این چیزیا رو

می دونم می دونم که با کارام ناراحتت می کنم می دونم

گاهی وقتا که گناهام زیاد می شه خیلی ازم دلگیر میشی

ولی آبروم رو نمی بری می دونم تو همه کارام کمکم میکنی

می دونم اینا رو هم خوب می فهمم خدایا می دونم روسیاهم

میدونم پرونده م خیلی سنگینه می دونم گناهام خیلی زیادن

ولی تو رو به رحمتت به کرمت به عزتت تو رو به همه خوبای

دنیا منو تنهام نذار

ممنونتم خدا جون

 نامت چه بود؟

آدم

فرزند؟

من را نه مادری به پدر بنویس اول یتیم عالم خلقت

محل تولد؟

بهشت پاک

اینک محل سکونت؟

زمین خاک

آن چیست بر گرده نهادی؟

امانت است

قدت؟

روزی چنان بلند که همسایه خدا اینک به قدر سایه بختم به زیر خاک

اعضای خانواده؟

حوای خوب و پاک ‌؛ قابیل خشمناک ؛ هابیل زیر خاک

روز تولدت؟

در وز جمعه ای به گمانم که روز عشق

رنگت؟

اینک فقط سیاه ز شرم چنان گناه

چشمت؟

رنگی به رنگ بارش باران که ببارد ز آسمان

وزنت؟

نه آنچنان سبک که پرم در هوای دوست؛ نه آنچنان وزین که نشینم بر این زمین

جنست؟

نیمی مرا ز خاک نیمی دگر خدا

شغلت؟

در کار کشت امیدم به روزی خاک

شاکی تو؟

خدا

نام وکیل؟

آن هم فقط خدا

جرمت؟

یک سیب از درخت وسوسه

تنها همین؟

همین

حکمت؟

تبعید در زمین

همدست در گناه؟

حوای آشنا

ترسیده ای؟

کمی

ز چه؟

که شوم من اسیر خاک

آیا کسی به ملاقاتت آمده است؟

بلی

که؟

گاهی فقط خدا

داری گلایه ای؟

دیگر گلایه نه ولی...

ولی که چه؟

حکمی چنین آن همبه یک گناه

دلتنگ گشته ای؟

زیاد

برای که؟

تنها فقط خدا

آورده ای سند؟

بلی

چه؟

دوقطره اشک

داری تو ضامنی؟

بلی

چه کس؟

تنها کسم خدا

در آخرین دفاع؟

می خوانمش که اجابت کند دعا...

من از نهایت شب حرف می زنم

من از نهایت تاریکی

من از نهایت شب حرف می زنم

اگر به خانه من آمدی برای من

ای مهربان چراغ بیاور

و یک دریچه که از ان

به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم!

در برابر خدا

از تنگنای محبس تاریکی

در منجلاب تیره این دنیا

بانگ پر از نیاز مرا بشنو

اه ای خدای قادر بی همتا

یک دم زگرد پیکر من بشکاف

بشکاف این حجاب سیاهی را

شاید درون سینه من ببینی

این مایه گناه و تباهی را

دل نیست این دلی که به من دادی

در خون طپیده رهایش کن

یا خالی از هوی و هوش دارش

یا پای بند مهر و وفایش کن

تنها تو اگهی تو میدانی

اسرار ان خطای نخستین را

تنها تو قادری که ببخشایی

بر روح من ، صفای نخستین را

اه ای خدا چگونه تو را گویم

کز جسم خویش خسته و بیزارم

هر شب بر استان جلال تو

گویی امید جسم دیگر دارم

از دیدگان روشن من بستان

شوق به سوی غیر دویون را

لطفی کن ای خدا و بیاموزش

از برق چشم غیر رمیدن را

عشقی به من بده که مرا سازد

همچون فرشتگان بهشت تو

یاری به من بد که در او ببینم

یک گوشه از صفای سرشت تو

یکشب ز لوح خاطر من بزدای

تصویر عشق و نقش فریبش را

خواهم به انتقام جفاکاری

در عشق تازه فتح رقیبش را

اه ای خدا که دست توانایت

بنیان نهاده عالم هستی را

بنمای روی و از دل من بستان

شوق گناه و نقش پرستی را

راضی مشو که بنده نا چیزی

عاصی شود بغیر تو رو ارد

راضی مشو که سیل سرکش را

در پای جام باده فرو بارد

از تنگنای محبس تاریکی

از منجلاب تیره این دنیا

بانگ پر از نیاز مرا بشنو

آه ای خدای قادر و بی همتا

با همه لحن خوش آوائيم

 
هفتاد دو ماه و ظهر عاشورا شق القمر امام را ديدم

هفتاد دو و پشت آسمان خم شد وقتی کمر امام را ديدم

هفتاد و دو زبح و يک خليل الله در عزم خليل حق خلل هرگز

در سير و سلوک فی سبيل الله تعظيم به هيبت هبل هرگز

در هلهله ی بتان هر جايی اينگونه که ديد خود شکستن را

افروخت شراره ی ستم سوزی آموخت ره زخويش رستن را

بنگر حرکات نور اعظم را در ورطه ی تشنگی تلاطم کرد

هفتاد و دو کشتی نجات آورد هفتاد و دو نوح وقف مردم کرد

هفتاد و دو کاروان و يک سالار هفتاد و دو باهه (ميدان) روبرو دارد

گاهی ز تنور و گاه بر نيزه با امت خويش گفتگو دارد

آن اسوه ی پاک باز ميگويد آنان که ز راز مرگ آگاهند

در دشت جنون زپا نمی افتند بر مرکب خون هماره(همواره) در راهند

هفتاد و دو صف فشرده چون پولاد هفتاد و دو قبضه موم در يک مشت

هفتاد و دو سر سپرده ی مولا تسليم اشاره های يک انگشت

انگشت اشارتی که او دارد فردا به مصاف ميبرد ما را

گر شيوه ی نو پريدن آموزيم تا قله ی قاف ميبرد ما را

فردا که ز نيزه می دمد خورشيد فردا که خروس مرگ ميخواند

ار خنجر و مرگ حجله ميبنديم ما را چو عروس مرگ ميخواند

هفتاد و دو لحظه لحظه ی پرواز هفتاد و دو کربلای پی در پی

هفتاد ودو لحظه ی سر افرازی سرهای بريده خون چکان بر نیزه

به هر و شهر و دياري پا نهادم

به ذكر نام ساغي لب گشادم

كه ذكر نام ساغي عين مستي است

مي وحدت ، مي ساغي پرستي است

 
مرا رسواي عالم كرد ، ساقي

 
سرا پا شور و حالم كرد ، ساقي

بشارت باد بر رندان سر مست

چنان مستم كه ساغي گيردم دست

 
شبي از قيد نام و نان گذشتم

وصيت نامه اي با خون نوشتم

نوشتم فقر ارث مادرم بود

كه همچو سايه او بر سرم بود

موحد را لباس فقر زيبد

نه آن دلقي كه مردم را فريبد

لباس فقر كشكول و ردا نيست

 
تجمل كار مردان خدا نيست

به جام عارفان رند و آگاه

نباشد باده ، جز فقر الي الله ...

بلوغ خوشنويسي ، حق نويسي است

مقيد خواني و مطلق نويسي است

 
خوشا آنان كه از او مي نويسند

ز خط و خال و ابرو مي نويسند

الفبايي ز خال مكتب اوست

تمام نقطه ها خال لب اوست

قلم ، تا وحي را بال و پر آمد

نماز كاتبان ، سنگين تر آمد

خوش آن كاتب كه در هفتاد منزل

مركب ساخت از خاكستر دل

مركب ،گرچه در صورت سياهي است

قلم كوبنده جهل و تباهي است

مساجد ، خانه نور و سروررند

تجليگاه آيات حضورند

ز جا برخيز ، هنگام حضور است

اگر موسي شوي ، هر گوشه طور است

مسلمان بي نمازي ، نا سپاسي است

 
نماز اول قدم در خود شناسي است

نگر گهگاه قرآن مبين را

مروري كن صفات مومنين را

نماز آرام جان مومنين است

ستون آسمان پيماي دين است

خوشا آنان كه دائم در نمازند

تمام عمر قائم بر نمازند

ز ‹ كل من عليها فان › چه داني ؟

به خشكي از غم طوفان چه داني ؟

به اشكي چشم خواب آلوده تر كن

‹ و يبقي وجه ربك › را نظر كن

بيا و يك دم اهل دل شو

ز خود بگذر ، به دريا متصل شو

به دريايي كه بي و پا و سر آمد

ز فهم و وهم ما دريا تر آمد

مجوي امواج از دريا ، برون را

ببين ‹ انا اليه راجعون › را

به دريا مي روي ، خواهي نخواهي

 
بزن دل را به درياي الهي

كه اين دريا پر از موج نهفته است

به هر موجش هزاران گنج خفته است

اگر چشم دلت بيناي راز است

 
رسيدن تا خدا يك جو نياز است

 
نياز عشق عين بي نيازي است

 
كه سر بر سجده بردن سرفرازي است

 
اذان ، اذن مناجات است با حق

 
مجال عرض حاجات است با حق

 
مؤذن باز كن باب اذان را

بر افشان باده ناب اذان را

خروش زندگي بحر نياز است

پل مستحكمش ، نور نماز است

 
نماز بي زكات آلوده باشد

چنان فانوس دود اندوده باشد

چنين فانوس آيا نور دارد ؟

كه انسان در فروغش ره سپارد

تو زنگار بر آيينه داري

كجا عشق خدا در سينه داري

 
اگر عشق خدا در سينه توست

چرا زنگار بر آيينه توست

اگر ‹ نص يزكيهم › شنيدي

چرا از تزكيه پا پس كشيدي

زكات عمر تسبيح و نماز است

زكات عشق لبخند نياز است

الا مسها كه در گرد و غباريد

به اكسير ولايت دل سپاريد

طلا آنگه طلاي ناب گردد

كه در حر ولايت آب گردد

نماز بي ولايت بي نمازي است

تعبد نيست ، نوعي حقه بازي است

ولايت چيست ، در خون غوطه خوردن

كليد سينه بر مولا سپردن

حسين ابن علي در خون شنا كرد

مرا با اين حقيقت آشنا كرد

ولايت بي بلا معنا ندارد

نجف بي كربلا معنا ندارد

منيت را اگر از خود براني

ببيني آنكه گويد ‹ لن تراني ›

به دنبالش چهل منزل دويدم

ز خود بيخود به پاي دل دويدم

كه سالك گر چهل منزل نبيند

حقيقت را به چشم دل نببيند

مثالش ، هيچ دور از دسترس نيست

 
نيازي بر بيابان و جرس نيست

زبانت را به ذكرش متصل كن

 
به جاي خويش او را منتشر كن

 
كه هر نفسي كه حق را بنده گردد

صفات الله در او زنده گردد

بيا ، اي نفس و حق را بندگي كن

ز نورش تا قيامت زندگي كن

رياضت خانه اش ، نهي و تبري است

ضيافت خانه اش امر و تولي است

اگر مرد رهي پيش آي اين راه

جسارت كن ، بگو اني انا الله

من و امر و تو گوش و شنيدن

تماشاخانه اسرار ديدن

من و تيغ و تو گردن نهادن

در اين حيرت خم از ابرو گشادن

من آتش ، تو و خود را شكستن

 
فضاي سينه را آيينه بستن

بگيري ، گر گريبان جهان را

تواني يافت اسرار نهان را

از ذکر علی مدد گرفتیم آن چیز که میشود گرفتیم

جان مجنون قصد لیلایی مکن جان یوسف را زلیخایی مکن

ساقی امشب باده در دف میکند مستی ما را مضاعف میکند

هر کسی نوشد چونان آتش شود اهل دل گردد ولی سرکش شود

دست ساقی چون سر خم را گشود جز محمد هیچکس آنجا نبود

چهارده دریای مروارید جوش چهارده سیل سرا پا در خروش

روز و شب گویم به آوای جلی اکفیانی یا محمد یا علی

   
خبر آمد خبری در راه است

سرخوش آن دل که از آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید... شاید

پرده از چهره گشاید... شاید

دست افشان ... پای کوبان می روم

بر در سلطان خوبان می روم

می روم بار دگر مستم کند

بی سر و بی پا و بی دستم کند

می روم کز خویشتن بیرون شوم

در پی لیلا رخی مجنون شوم

هر که نشناسد امام خویش را

بر که بسپارد زمان خویش را

با همه لحظه خوش آواییم

در به در کوچه ی تنهاییم

ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر

نغمه ی تو از همه پر شور تر

کاش که این فاصله را کم کنی

محنت این قافله را کم کنی

کاش که همسایه ی ما می شدی

مایه ی آسایه ی ما می شدی

هر که به دیدار تو نایل شود

یک شبه حلال مسائل شود

دوش مرا حال خوشی دست داد

سینه ی ما را عطشی دست داد

نام تو بردم لبم آتش گرفت

شعله به دامان سیاوش گرفت

نام تو آرامه ی جان من است

نامه ی تو خط اوان من است

ای نگهت خاست گه آفتاب

در من ظلمت زده یک شب بتاب

پرده برانداز ز چشم ترم

تا بتوانم به رخت بنگرم

ای نفست یارومدد کار ما

کی و کجا وعده ی دیدار ما

دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد

به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد

به مکه آمدم ای عشق تا تو را بینم

تویی که نقطه ی عطفی به اوج آیینم

کدام گوشه ی مشعر

کدام گوشه ی منا

به شوق وصل تو در انتظار بنشینم

ای زلیخا دست از دامان یوسف بازکش

تاصبا پیراهنش را سوی کنعان آورد

ببوسم خاک پاک جمکران را

تجلی خانه ی پیغمبران را

خبر آمد خبری در راه است

سر خوش آن دل که ار آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید... شاید

پرده از چهره گشاید...

شاید...