عشق من پائیز آمد مثل یار

باز هم ما در مانیدم از بهار

احتراق لاله را دیدیم ما

گل دمید و خون بجوشیدیم ما

باید از فقدان گل خون جوش بود

در فراق یاس مشکی پوش بود

یاس بوی مهربانی می دهد

عطر دوران جوانی می دهد

یاسها یاد آور پروانه اند

یاسها پیغمبران خانه اند

یاس در هر جا نوید اشتی است

یاس دامان سپید اشتی است

یاس یک شب را گل ایوان ماست

یاس تنها یک سحر مهمان ماست

یاس مثل عطر پاک نیت است

یاس استنشاق معصومیت است

یاس را ائینه ها رو کرده اند

یاس را پیغمبران بو کرده اند

یاس بوی حوض کوثر می دهد

عطر اخلاق پیمبر می دهد

حضرت زهرا دلش از یاس بود

دانه های اشکش از الماس بود

داغ عطر یاس زهرا زیر ماه

می چکاند اشک حیدر را به چاه

اشک می ریزد علی مانند رود

بر تن زهرا گل یاس کبود

گریه کن حیدر که مقصد مشکل است

این جدایی از محمد مشکل است

گریه کن زیرا که دخت آفتاب

بی خبر باید بخوابد در تراب

این دل یاس است و روح یاسمین

این امانت را امین باش ای زمین

گریه کن زیرا که کوثر خشک شد

زم زم از این ابر ابتر خشک شد

یاس خوشبویه محمد داغ دید

صد فدک زخم از گل این باغ دید

مدفن این ناله غیر از چاه نیست

جز تو کس از قبر او اگاه نیست

گریه بر فرق عدالت کن که فاق

می شود از زهر شمشیر نفاق

گریه بر تشت حسن کن تا سحر

که پر است از لخته خون جگر

گریه کن چون ابر بارانی به چاه

بر حسین تشنه لب در قتلگاه

گریه بر بی دستی عباس کن

گریه بر طفل بنی عباس کن

مثل نوزادانی که مادر مرده اند

مثل طفلانی که آتش خورده اند

گریه کن بر زیر تابوت روان

گریه کن بر نسترن های جوان

زخم ان گل در تن من چاک شد

این بهار مرده در من خاک شد

ای بهار گریه بار نا امید

ای گل زیبای من یاس سپید

ايام بگذرانم در انتظار مهدي

قدر و دخان بخوانم در انتظار مهدي

اي كه مرا بخواني تخفي الصدور داني

هر دم بود فغانم در انتظار مهدي

دستي به سرگذارم دستي به سينه دارم

الغوث و الامانم در انتظار مهدي

ابر كرم بباران بر كوي سربداران

بر كف گرفته جانم در انتظار مهدي

در بين هر مناجات با وعده ملاقات

ساعات بگذرانم در انتظار مهدي

شب تا سحر بسوزم ديده به در بدوزم

چون شمع نيمه جانم در انتظار مهدي

جمعه به جمعه نالم ناله برد مجالم

ياسين و ندبه خوانم در انتظار مهدي

من نذر صبح نورم وقف شب ظهورم

زنده اگر بمانم در انتظار مهدي

هر لحظه دارم اميد بينم جمال خورشيد

مانند سايبانم در انتظار مهدي

داني كه اهل دردم شب گرد و كوچه گردم

هر سو سري كشانم در انتظار مهدي

باشد گواه صبرم چشمان پر ز ابرم

وين اشك خونفشانم در انتظار مهدي

با سوره تبارك در اين مه مبارك

همچون فرشتگانم در انتظار مهدي

گر قلب خسته دارم شمشير بسته دارم

پيرم ولي جوانم در انتظار مهدي

اي پيك هر شب من لبيك بر لب من

اين است ارمغانم در انتظار مهدي

آقای من من بر خلاف خیلیها از شما نه سلامتی می خواهم نه خانه و ماشین و

نه پول و دنیا وحتی آخرت و نه حاجتهای دیگر... حتی وقتی جمکران نیزمیروم

 برای این نیست که در نامه ام برایت شکوه و شکایت کنم من تنها یک جاجت

دارم و تنها یک شکایت و شکوه ..... حاجت من ظهور و دیدار شماست و

شکایت من از بعد و دوری شما من تنها خودت را میخواهم فقط خود

خودت را ... همین و بس

و ای اقای من : تو را به خورشید در پشت ابر تشبیه کرده اند که

نور دارد و می تابد و گرمای خود را دریغ نمیکند اما ابرها مانع

دیدار و رویت و ملاقاتند و چقدر عجیب است که اگر کسی فقط

ابرها را رد کند خورشید را حس خواهد کرد و این سوی ابرها

اگر چه نور هست اما سرد و فسرده و زمهریر است و هرچه

به آسمان نگاه میکنیم

سراسرش را در زیر این پوشش پنهان کرده است

شاید تشبیه تو به خورشید در ورای ابر این باشد که تو در

آسمانی و شاید اینکه برای دیدنت باید سر را بالا گرفت و

شاید اینکه هنوز هیچ چشمی تاب دیدن مستقیم به تو و

خیره شدن بر رخ تابناکت را ندارد ... وشاید اینکه دل آسمان

 نیز مانند دل مشتاقانت ابری و در حال باریدن است ...بیا و بر

 این شبهای تیره نوری دوباره بتابان

فدایت

نهانی یا عیانی ... زین دو برگو چیست تصمیمت

تورا در دیده می یابم ، گهی در اشک ، گه یابم در آیینه

تو را در سینه می جویم ، تو را در موج غم ، دریای صبر و خالی از کینه

تو گر بر من عیانی من چرا از باد می پرسم نشانت را ؟

وگر از من نهانی من چرا جز تو نمی بینم ؟ نخواهم جز سلامت را ؟

فدایت

بمانی یا نمانی این میان ، این را بدان

یک لحظه از مهرت نمی لغزم ، و با هیچ آفتابی ، هیچ مهتابی

و با هیچ اختری دل را نمی بازم ، نمی لرزم

همین امری که بگزیدی - که امری بین الامرین است

یا حتی از این مفتون تر و پر پیچ تر ، ابهام افزاتر ؛

که هر چه در نظر داری روا داری ،

به هر دردی ، به هر زخمی ، به هر زهری بنوشانی ،

دمی جز خنده بر دردم ، دمی جز طعنه بر مرهم ،

دمی جر شکر بر زهرم ، نمی سازم

چه مفتون ؟ اصل برهانی

چه دردی ؟ عین درمانی

چه زخمی ؟ فیض ربانی

چه زهری ؟ نوش نورانی

فدایت

راستش اما ... دو روزی می شود اینجا دلم بی تاب یک شک است

نرنجی ها ... فقط شک است ؛ یا تشویش ؛ یا وسواس شیطانی ... نمی دانم

تو می دانی که تنها یک گرانی گاه ، یک پا لغزه ، یک جا می نمایم ضعف در کارم ؛

فدایت

ناید آنروزی که آن را هم روا داری

مبادا شیشه ام بر سنگ بسپاری

مبادا آنچه می ترسم - زبانم لال -

یک روزی ... اگر روزی چنین کردی ... اگر روزی

نه .. حتی گفتنش آشفته ام سازد ... رهایش کن

شنیدی این صدا را ؟... گوش کن ... تکرار می گوید

همان جا در همان سینه یکی گوید به نرمی

به صبح ات « یازده رکعت » فقط مانده ،

چه خوابی؟! خیز نزدیک فلق هستی

ببین او هم مرا بر تو فرا خواند

که نه ؛ تو از همان سینه مرا بر خود فرا خوانی

دگر بیدارباید شد

قرار بعد هم : فردا ، همین ساعت ، همین جا ، در همین بستر

صدای زیبای آبشار نقره ای را با همین گوشهای

تیزم می شنوم گویی که قطره قطره اش برایم

حکم یک دریا دارند،صدایشان کردم آمدند و برایم

 یک جام از آب گوارا آوردند ، گفتم:مگر خودتان

 تشنه نیستید گفتند ما سیرابیم ، اما تو هنوز

رود خانه دلت کویر است ، لیوان را گرفتم ،

نوشیدم آن را ، گوارا بود وبه دلم نشست و در

همان لحظه دیدم صدایی دگر نمی شنوم، هر چه

نگاه کردم آن همان قطرات آب را ندیدم، گفتم

خدایا چرا اینگونه مرا تنها گذاردند

چرا اینگونه سیراب شدم،اما مرا خواب کردند

ورفتند،صدایی شنیدم به سویش دویدم و

رسیدم،آریٍ،آری،این همان آبشار است و رفتم

 یک لیوان را در کنار سنگ ریزه های آبشار

دیدم،دویدم،دویدم،آنقدر که دوباره تشنه شدم

اما دیدم نوری کنارم ایستاده ،گفتم که هستی

گفت:همان کسی که در انتظارش کنار جاده

سرنوشت نشسته ای،گفتم من لیاقت ندارم ، چرا

سراغم آمدی ، گفت:پاک است دلت،اینگونه مگذار

 آلوده شوند ، گفتم : چگونه ، گفت مرا طلب کن ،

صدایم زن ، گفت نمی رسد صدایم به گوشت ، گفت

 رسیده،اما نه با آن لحنی که باید مرا طلب کنی،

گفتم عشقم را چه کنم،گفت:عاشق باش،اما آنگونه

 که خودت می گویی بر سر جاده انتظار

منتظرش باش این را گفت : واز جلوی چشمان سیاهم

 محو شد

یا صاحب الزمان غم زهراست پیش رو

آقای من بیا و برایم از اوبگو

یا صاحب الزمان دل من تنگ شد بیا

یابن الحسن تو را قسمت می دهم به او

یابن العلی و فاطمه ای شهسوار عشق

هر صبح و شب بود ز نم دیده ات وضو

نم نه‌ ، خطا نمودم و آن چشم زخمی است

از بس که جاری است و رخت داده شست و شو

گاهی به حال عاشق خود غبطه می خورم

زیرا که من ندیده ام از جلوه تو رو

می میرم ای عزیز دلم بینم ار غمت

با اینکه خود روانه کنم سنگ بر سبو

شاها یتیم می شوی و این غم بزرگ

افکنده آذری به دلم تا به روی مو

آری سبوی کوثرت از کینه ها شکست

صبرت دهد خدای تو ای شاه چاره جو

رحمی نموده ای که دوچشمان زخمی ات

پنهان زماست تا که شود حفظ آبرو

افسوس می خورم که چرا شیعه نیستم

با اینکه عاشق تو ام از هر جهت و سو

آقای من اگر تو نگیری دو دست من

با گریه می روم به سوی حضرت عمو

کای شاه علقمه ، گل شرمنده بتول

مولا شما برای وساطت رهی بپو

دستم به دامنت که تو باب الحوائجی

کاری بکن ولی تو دگر نه نشد ، نگو

آنگاه می شود که بگویی به من بیا

با من بیا و قبر عزیز مرا ببو

معبودا

عمري است در اين انتظاريم كه تو ما را هم صدا كني

ما هم دوست داريم كه واله و شيداي تو باشيم ،

آخر دلمان هواي تو را دارد ،

هواي عاشقي

آيا مي شود ما را هم صدا كني ؟

و خوب كه دقت كني ، صدايي مي شنوي كه مي گويد

من درگوش دلت نپيچيده است؟ آيا نامه مرا نخوانده اي؟ آيا من مشتاقت نبوده ام؟

آيا نشانه هايم را نديده اي؟

و أنيبوا الي ربكم و أسلموا له

و أناالتواب الرحيم

و تو هر روز اين صدا را مكرر مي شنوي :

جانا به غريبستان چندين به چه مي ماني

باز آي از اين غربت تا چند پريشاني

صد نامه فرستادم صد راه نشان دادم

يا نامه نمي خواني يا راه نمي داني

و هر روز اين نشانه ها را مي بيني

فقط نبايد فراموش کنی که او منتظرت است

من آن كنيز خدايم كه يار طاهايم 

منم كه مادر امّ الائمه زهرايم 

به افتخار كنيزي مصطفي اين بس 

كه من شريك نبي در نشاط و غمهايم 

خداست شاهد حالم كه من چه ها ديدم 

اگر چه شاد ز يك عمر امتحانهايم 

گهي به شعب ابي طالبم گواه بلا 

گهي ستم كش اهل حجاز و بطحايم 

اگر بهشت برين جايگاه شأن من است 

براي اينكه به دنيا مطيع مولايم 

ز نيش طعنه نمامهاي آل قريش 

هنوز وارث درد و بلاست زهرايم 

تمام هستي خود را به عشق بخشيدم 

به عشق اينكه به بيت نبي است مأوايم 

ولي چه زود شنيدم پس از من و احمد 

حريم عشق بسوزد به دست اعدايم 

ستم به فاطمه ام از قديم عادت داشت 

از آن زمان كه به دل بود انيس غمهايم

هميشه فاطمه ميگفت از درون با من

كه من يگانه معين تو در بلاهايم

خدا گواه بسوزم از اين كه در غم و درد 

نبود سايه من بر سر تو، اي وايم 

مرا كفن ز بهشت آيد اي خداي حسين 

اگر چه مادر آن بي كفن به صحرايم

از عشق

 
آن عطش کاشتن و درو کردن

کدامین مالک گله اش را دست گرگ می سپارد

ما در زمین همه بنده شیطانیم

خداوندا از تو می پرسم

وعده داده بودی

آن قیامتی که ما را از آن ترسانده بودی

رساله هاي كه نوشتم ز اشك ناز فروشم

نه شد كه بر تو فرستم نه شد كه باز بپوشم

گناه و درد به يك سو غم فراق به يك سو

تمام عمر دو بار گران نشسته به دوشم

گلايه هست و ليكن نمانده حال گلايه

تو درسئوال بكوش و مبين چنينكهخموشم

ز پاي گرچه بيفتم وصال تو ندهد دست

ولي چه چاره كه بايد تمام عمر بكوشم

اگر چه بي كس و كارم اگر چه هيچ ندارم

به عالمي سر مويي ز زلف تو نفروشم

قسم به ديده جوشان قسم به خانه بدوشان

كه تا نيامدنت جز به خُمّ اشك نجوشم

به حال بي كسي من كسي نكرد عنايت

ثمر نداد فغانم، اثر نكرد خروشم

دل گرفته علاجي بغير گريه ندارد

من آن علاج به دستم من آن پياله به دوشم

چگونه هست ميسّر كه راني از در لطفت

مرا كه قيد تو بر گردن است و حلقه به گوشم