سرشك ديدهها مي بارد امشب
محبت از شما مي بارد امشب
ولايت ، مغفرت ، بركت ، عنايت
ز عرش كبريا مي بارد امشب
شب وصل مناجاتي دلان شد
اجابت با دعا مي بارد امشب
كرامت مي نوازد سائلان را
سپهر هل اتي مي بارد امشب
به شوق مجتبي در خلوت خود
ببين چشم خدا مي بارد امشب
گشا چشم و صفاي ياسمن بين
خدا را مست ذكر يا حسن بين
خوش آن عشقي كز اسرار وجود است
جهان بي عشق تاريك و كبود است
تولّي و تبرّي اصل دين است
ملازم بودنش سر صعود است
ولايت جلوه در ماه خدا كرد
به لبهاي محبان اين سرود است
قسم بر ذات شهراللّه اعظم
حسن سر منشاء احسان وجود است
قسم بر صبر و مظلومي و غربت
حسن نشناس بدتر از يهود است
حسن مصباح راه متقين است
كه مي گويد مذّل المؤمنين است؟
جهان او را به غربت مي شناسد
فلك او را به رأفت مي شناسد
هواي نفس در صلحش نبوده
خدا او را به عصمت مي شناسد
سگي كه لقمه از دستش گرفته
وجودش را به رحمت مي شناسد
علي كه اشجع كرّار باشد
گلش را بر شجاعت مي شناسد
فضاي كوچه سرد مدينه
بحق او را به غيرت مي شناسد
ملائك صبر او را دوست دارند
طواف قبر او را دوست دارند
دل اين ايزد نما را مي پرستد
گل اين عطر وفا را مي پرستد
به خالش روزها در سجده هستند
شب اين ماه ولا را مي پرستد
اگر شرك است اين دل را بسوزيد
كه عمري مجتبي را مي پرستد
به دشنامي كه شامي عبد او شد
دعا نه ناسزا را مي پرستد
اگر باشد عذاب حق به دستش
دلم جُرم و خطا را مي پرستد
كه مي گويد كه او وجه خدا نيست؟
پرستيدن سزاي مجتبي نيست؟
من عبدم آن نگار بي بدل را
برم آن نام احلي من عسل را
به ياد آوردهام روزي كه بشكست
به دستان الهياش هُبَل را
به برق خنجر حيدر نشانش
ادب آموخت آشوب جمل را
بحق آموخت درس حق شناسي
به روز امتحان امّ الدَّغل را
براي بغض او، اُمّ المعاصي
چرا كافي نداند اين علل را
دلش را خانه الحاد ميكرد
از آن مولا به زشتي ياد ميكرد
به خصم ساغر و پيمانه لعنت
به گلچين گل ريحانه لعنت
به آن هيزم به دستاني كه از كين
زدند آتش در ميخانه لعنت
به صيّاد قسي القلب بي رحم
كه صيدش را كشد در لانه لعنت
به آن دستي كه ياس فاطمي را
كند مسموم در كاشانه لعنت
به جسم لانه گونش خنده مي زد
به آن لبخند دژخيمانه لعنت
الهي دلبر دور از وطن، كو؟
شب جشن حسن، ابن الحسن كو؟
