تو نگـــــاهی بـــــر من دل مـــرده کـــن

یــک نـــظر بر عــــــاشق افـــسرده کن

از کـــــــرم بنمــــــا نظــــر بر این زبــون

گــــرچه عصیــــانش بــــود از حـد فزون

بی نگـار و بــی قــــرار و بــــی خیــــال

مـــــانـــده در این وادی شـــوریده حـال

در بن چـــــاهی همـی بــــاشد نگـــون

تو نگـــاهش کـــن در این شــــر فسـون

ای صنــم بنمــــا تو دستی بـــر سرش

کــــه بجـــز تو کــــس نبــاشد سرورش

چون که او را غـرق کردی در بحر خویش

در دو عـــــالم او نــــگنجد حـــــال بیش

ای نگـــــار بی قــــــرین ای آفتـــــــاب

تـــــا چند بـــــاشد چهرات در این نقـاب

از پــــــس پــــــرده در آ و جــــلوه کـــن

عــــــاشقـــــــان را بــا نگاهی زنده کن

را دید که سخت مشغول کارند و تند تند نامه هایی را که توسط پیکها

از زمین می رسند ، باز می کنند و آنها را داخل جعبه هایی می گذارند.

مرد از فرشته‌ای پرسید : شما دارید چکار می کنید ؟

فرشته در حالیکه داشت نامه ی را باز می کرد ، جواب داد : اینجا بخش

دریافت است ، ما دعاها و تقاضاهای مردم زمین را که توسط فرشتگان

مرد کمی جلوتر رفت . باز دسته بزرگ دیگری از فرشتگان را دید که

کاغذهایی را داخل پاکت می گذارند و آنها را توسط پیک هایی به زمین می فرستند.

مرد پرسید : شماها چکار می کنید ؟

یکی از فرشتگان با عجله گفت : اینجا بخش ارسال است، ما الطاف و

رحمات خداوند را توسط فرشتگان به بندگان زمین می فرستیم.

مرد کمی جلوتر رفت و یک فرشته را دید که بیکار نشسته!!

مرد با تعجب از فرشته پرسید : شما اینجا چکار می کنی و چرا بیکاری ؟

جواب می دهند .

مرد از فرشته پرسید : مردم چگونه می توانند جواب تصدیق دعاهایشان

را بفرستند ؟!

فرشته پاسخ داد : بسیار ساده است ، فقط کافیست بگویند :

خدایا متشکریم

-: الو! سلام

-: سلام عليكم! بفرماييد

-: ببخشيد با خدا كار داشتم، مي خواستم با خودشون صحبت كنم

-: خودم هستم، باز چي شده بنده من؟

-: اِ… چه حافظه اي ماشا الله. چه زود منو شناختيد

-: من هيچ كس و فراموش نميكنم. هيچكس

-: ببخشيد خدا جونم! كارم يه خورده طول مي كشه وقت دارين؟

-: بگو! همه حرفات رو مي شنوم

-: خدا جونم؟!

-: بگو جانم!

-: يه خواهش دارم

-: بگو عزيزم

-: ببين خدا! مي دوني! مي خوام بدونم وقتي باهات حرف مي زنم و

 درد دل مي كنم صدامو مي شنوي يا نه

اصلا مي خوام هر وقت دعا مي كنم، دعامو بشنوي. به حرفم گوش بدي

مي دوني! همينكه بدونم يكي حرفم رو مي شنوه برام كافيه

-: من كه بارها گفتم ادعوني استجب لكم

 اما وقتي اينقدر اين گوش تو هر صدايي و هر سخني رو شنيده و سنگين شده

 كه صداي منو نمي شنوه، تقصير من نيست

-: واقعا حرفام رو مي شنوي؟!

-: واقعا حرفات رو مي شنوم

-: ببين خدا ! تو از همه چيز با خبري. همه چيز رو مي دوني، مگه نه؟

-: بله!

-: از حاجتم، از نامه نا نوشتم، از حرف نگفتم، از وضع دنيام، از آخرتم، از ظاهرم،

از چيزي كه تو دل دارم، … از همش خبر داري؟

-: آره همش رو مي دونم

-: هق هق گريه هام رو مي بيني؟

وقتي از بيچارگي و درموندگيم پيشت شكايت مي كنم، حرفام رو مي شنوي؟

وقتي از همه جا درمونده مي شم و طرف تو ميام، مي فهمي كه ميام؟

-: بله بنده ام. مي بينم. مي شنوم. مي فهمم. مگه نشنيدي ان الله بصير بالعباد.

 مگه نشنيدي ان الله سميع الدعاء

-: مي دونم. اما من…

-: هر جا كه بري بازم بنده مني. اما از بس كه باور نمي كني كه همشو مي بينم و

 مي شنوم اينقدر دل منو مي شكوني

-: الهي بميرم!

-: بارها شده گفتم نرو. نفهميدي. رفتي. هي دنبالت اومدم.

 به ملائك گفتم مبادا چيزي بنويسينا صبر كنيد تا لحظه اخر. بر مي گرده.

 مریم اون عمل رو انجام نمي ده. مریم اون حرف رو نمي زنه.مریم اون…

 نيست. اما گفتم: نه شايد اين دفعه عوض شده باشه. صبر كنيد.

 چيزي ننويسيد و اونا هم با من منتظر نشستن تا ببينن تو عوض شدي

-: شرمنده ام

-: هر دفعه همين حرف رو مي زني. هر دفعه هم مي بخشمت.

هر دفعه هم به روم سيلي مي زني

-: شرمندتم. با وجود همه محبتي كه بهم داري سرم زيره.

با اينكه خيلي بدم اما تو خيلي خوبي

به جون خودم مي دونم كه اگه يكي از اين نعمتهايي رو كه بهم دادي بخاطر اين

همه كفر و ناشكرياييكه مي كنم ازم بگيري، كسي نميتونه اون رو دوباره بهم بده

به جون خودم مي دونم اگر عزتي رو كه تو چشم مردم بهم دادي و خوب مي دونم

 كه لايق اين عزت نيستم،

اگه ثانيه اي از من بگيري تو همون يك ثانيه كسي ديگه حاضر نيست بهم نگاه كنه.

 چه برسه به اينكه من رو به عنوان دوست، همراز و حتي فرزند قبول كنه

اگه بگيري كي مي تونه اون عزت رو به من بر گردونه؟! مي دونم كه جز خودت هيچ كس

خدا جونم! از روز برام روشن تره كه جز تو پناهي ندارم. هر جا برم، به هر راهي برم،

 به هر جا و مقامي برسم.

باز اخر راه كه رسيدم و دستم رو خالي ديدم تو رو صدا مي كنم خيلي مي ترسم

 يه روزي پيمونه گناه من سر بره و خشمت بگيرهخيلي مي ترسم كه بگي به

 اين بنده هر چي فرصت دادم آدم نشدهخيلي مي ترسم از لحظه اي كه بخواي

 از من رو برگردوني

خدا جونم! مي دونم اينقدر نافرماني و سركشي كردم كه لياقت مهر تو رو ندارم

اما

اما بخشش صفتيه كه فقط در خور شان و مقام توست

-: دلمو مي شكني. غم رو دلم مياري. غصه دارم مي كني. بعد مي گي غلط كردم؟!

مي دوني! هر بار كه مياي دلم نمياد دست رد تو سينت بزارم؟!

ديگه رو درست مي شي

-: مي دونم كه با مدبر قرار دادن نفسم به خودم ستم كردم. اما خدايا! واي بر من

 اگر تو مرا نيامرزي.

خدايا! تو زندگيم اين همه به من نيكي كردي من چطور مي تونم باور كنم كه لحظه

 مرگ منو تنها بذاري و خوبي خودت رو از من دريغ كني

از عباس نوشتن کار من زمینی !!!!!!..نیست!

وجرات دارد نام اورا اینگونه وبی پروا بر زبان آورد!!!

هیبتی یدرک ولایوصف عباس!!!

واژه ای غریب اما پر معنا !

امیدناامیدان ... برادری وفادار

فرزند گل، زهراست

بزرگا عفو بفرما از این جسارت!

بگشایی قبل از اینکه اشک ناامیدی از چشمم ببارد 

وسپاس از توآغازکنم تمام درد من از این غم است یا عباس