آنجاست كه غربت و غريبى را بيشتر می يابى
سرشار از استجابت می شوى و می يابى كه دستهاى بسيارى نيز لبريز از حاجتهاى
دنيايى و مادى نيست، سرشار از عشق است و اخلاص
بسيارى را می يابى كه به مسجد آمدهاند، نه براى التماس و توبه، بلكه دستهاى
سبز دعا را به آسمان بلند كرده اند و ظهور مولا را از وسعت بيكرانه عشق و با
تمامى وجود می خواهند و مولا را با غم انگيزترين نغمه هاى تنهايى فرياد می زنند.
آرى، در سرزمينى كه جلوه گاه عشق و ارادت به ساحت نورانى امام حى، حضرت
ولی عصر (عج) بارز و آشكار است پير و جوان، زن و مرد در پاى سجاده هاى نياز
ظهور مولا را می خواهند و چشمهاشان به هواى رخ زيباى آقا بارانى است.
در مسجد مقدس جمكران مردمان بسيارى سرشار از عشق و همدردى با مولاى خود
درد دل می كنند و با تمامى وجود و عاجزانه از امام خويش می خواهند تا خواسته هاشان
را اجابت كند خواسته هايى كه نشان از ارادت و عشق به ساحت مقدس ائمه معصومين
عليهم السلام دارد به اينجا آمده اند و به ياد بيچارگان و بی پناهان عالم، مولاى خود را می خوانند
زمانى كه در ميان مردم به مسجد مقام قدم می گذارى و مردم را نظاره می كنى چهره هايى
را می يابى كه شادمانى و كامرانى از يادهاشان رفته و با محرم غمها و همدل پريشانی هاشان
نجوا می كنند.
مردمانى را می بينى كه آمده اند تا كلبه هاى تاريك دلهاشان را به نور ولايت روشن كنند به
چشمها كه می نگرى، چشم اندازهاى غريب، غربت و يتيمى را می بينى و آن زمان به اين
باور می رسى كه بدون آقا تنهاى تنهاييم.
مردم به مسجد مقدس جمكران می آيند تا دلهاى غمگين و غبارگرفته خود را با تجديد عهد و
پيمان خود با آقا، شستشو دهند. عهد و بيعتى را كه بر عهده دارند تجديد كنند و از ولايت روى
برنگردانند و ثابت قدم و استوار در عهد و پيمان خود بمانند.
در اينجا، دلهاى آينه وار بسيارى از خدا می خواهند تا سعادت ديدار چهره درخشنده خورشيد
تابان امامت و ولايت روزیشان شود و يكدل و يكصدا می خوانند:
«
اللهم ارنى الطلعه الرشيده والغرة الحميده»
