عشق من پائیز آمد مثل یار
باز هم ما در مانیدم از بهار
احتراق لاله را دیدیم ما
گل دمید و خون بجوشیدیم ما
باید از فقدان گل خون جوش بود
در فراق یاس مشکی پوش بود
یاس بوی مهربانی می دهد
عطر دوران جوانی می دهد
یاسها یاد آور پروانه اند
یاسها پیغمبران خانه اند
یاس در هر جا نوید اشتی است
یاس دامان سپید اشتی است
یاس یک شب را گل ایوان ماست
یاس تنها یک سحر مهمان ماست
یاس مثل عطر پاک نیت است
یاس استنشاق معصومیت است
یاس را ائینه ها رو کرده اند
یاس را پیغمبران بو کرده اند
یاس بوی حوض کوثر می دهد
عطر اخلاق پیمبر می دهد
حضرت زهرا دلش از یاس بود
دانه های اشکش از الماس بود
داغ عطر یاس زهرا زیر ماه
می چکاند اشک حیدر را به چاه
اشک می ریزد علی مانند رود
بر تن زهرا گل یاس کبود
گریه کن حیدر که مقصد مشکل است
این جدایی از محمد مشکل است
گریه کن زیرا که دخت آفتاب
بی خبر باید بخوابد در تراب
این دل یاس است و روح یاسمین
این امانت را امین باش ای زمین
گریه کن زیرا که کوثر خشک شد
زم زم از این ابر ابتر خشک شد
یاس خوشبویه محمد داغ دید
صد فدک زخم از گل این باغ دید
مدفن این ناله غیر از چاه نیست
جز تو کس از قبر او اگاه نیست
گریه بر فرق عدالت کن که فاق
می شود از زهر شمشیر نفاق
گریه بر تشت حسن کن تا سحر
که پر است از لخته خون جگر
گریه کن چون ابر بارانی به چاه
بر حسین تشنه لب در قتلگاه
گریه بر بی دستی عباس کن
گریه بر طفل بنی عباس کن
مثل نوزادانی که مادر مرده اند
مثل طفلانی که آتش خورده اند
گریه کن بر زیر تابوت روان
گریه کن بر نسترن های جوان
زخم ان گل در تن من چاک شد
این بهار مرده در من خاک شد
ای بهار گریه بار نا امید
ای گل زیبای من یاس سپید
