اتاق خاموش است. صدايي به گوش نمي رسد.
او بي حرکت خوابيده است. رو به سوي کعبه.
او دختر نبي الله است. ام ابيهاست. بانوي بانوان جهان.
نازپروده پدر. لطيفه ي مدينه.
او سيده ي اهل بهشت است. صاحب باغ فدک.
زخم خورده زخمهاي کهنه ي کينه. تنها ياور ولي خدا.
بي يارترين يار رسول.
زبان اسماء بند آمده است. مي خواهد صدايش کند.
مي ترسد.
سر به ديوار خانه نهاده است. تنها نگاهش مي کند و
آرام مي گريد.
ولي بايد او را بخواند . اين خواسته ي خود اوست.
سالها در اين خانه جز امر او کاري نکرده است.
صدايش مي زند:
- بانوي من!
جواب نمي دهد.
قرار از دل اسماء فرو ريخت. بي حرکت بر جا ماند.
قدرت دوباره سخن گفتنش نيست،ولي بايد صدايش کند :
- فاطمه ! دختر رسول الله !...
باز هم جوابي نمي دهد. صداي اسماء مي لرزد.
مثل دست و پاي لرزان زينب،
اشک چشمهاي حسن (ع)،
تکان لرزان لبهاي حسين(ع).
اتاق خاموش است. صدائي به گوش نمي رسد.
او بي حرکت خوابيده است. رو به سوي کعبه.
اسماء به طرف او رفت. پارچه سفيد را کنارزد
و جزهاله ي نيلوفري صورت زهرا (س) ولبخند
نشسته روي لبانش ، چيزي نديد.
| |
ارادت به آ قا در دوشنبه بیست و هشتم خرداد 1386;ساعت 16:45; توسط منتظر;
