کاش دلهامان چراغانی بود ...
خیابانها غرق نور و سرور است ...
کوچه ها برق می زنند ، اما در کوچه تنگ و تاریک دل ما
نه نوری نه روشنی و نه حتی کور سویی ...
دلم برای گذشته ها تنگ شده ...
آنوقتها که روشنی دلها به کوچه ها هم نور می داد ...
دلم گرفت از این همه سکوت چرا؟ مرا نمی خوانی
دلم گرفت از این همه تنهایی چرا؟ نمی آیی
تا من دوباره معنای عشق را بفهم وسعت عمیق جاذبه را...
چرا گریه نکنم؟
وقتی که جمعه به غروب می رسد
چه هفته هایی که بی تو رفتند و چه هفته هایی که بی تو
می آیند
اینجا شمعی رو به خاموشیست و این خانه پر است از آه آه!!
که انتظار هم به ستوه آمده
از کدام کوچه خواهی آمد؟ کدام روز؟
دلم گرفت از این همه دیوار که مرا از تو دور می کند
دلم گرفت از این همه کوچه که بن بست است
بگذار سر راهت تنها ترین منتظر باشم
تا تو هم تنها ترین خاطره سبز من باشی ....
| |
ارادت به آ قا در پنجشنبه سی و یکم خرداد 1386;ساعت 11:10; توسط منتظر;
